کودکانه

من كودكم

از ديدن يك بادام

                                    بهانه‌ي چشم‌هاي تو را مي‌گيرم

و از ديدن يك عروسك

                                    بهانه‌ي عشق

رها از خيال چيزي كه نام‌اش زندگي ست

***

من كودكم

دفتر مشقم تنها چند برگه دارد

و تكليف من اين است

كه بشمارم تا هزار، بعد تا ميليون،بعد تا ميليارد، بعد تا مرگ،

                                                                        ثانيه‌ها را

و بازي من زندگي كردن است

با كوچك‌ترين اميدها

مثل بادبادكي كه تنها با يك نخ به زمين وصل است

***

من كودكم

نقاشي‌هايم چند ابر دارد، يك خانه ، يك درخت

و خورشيدي كه پشت ابرهاست

و راستي!

يك خدا

            كه هيچ وقت نمي‌كشم

از صفحه شلوغ و مه‌زده‌ي كاغذ

خانه را خط مي‌زنم

            عروسك‌ات زير آوار مي‌ميرد

در خت را خط مي‌زنم

            كرم‌ها مي‌ميرند

ابر را خط مي‌زنم

            دريا مي‌ميرد

***

يك خدا مي‌ماند و چند خط

گراش- ششم فروردین ۱۳۷۷

Advertisements