لبه

به آیینه تف بیاندازم و تمیز کنم خودم را از تصویر
به واژه بیاویزم که شعری بزاید
هیچ اتاقی طاقت ماندنم را ندارد.
در بالکن رو به شعر
بر لبه‌ی معنا ایستاده‌ام با واژه‌ای دراز بر لب
پریدن به عمق فهمیدن؟
متلاشی شدن از سختی واقعیت
چرا به فعل نمی‌رسانی‌ام از حرف؟
ای گنگ

لبه- شعری از محمد خواجه‌پور
لبه- شعری از محمد خواجه‌پور
Advertisements

شزع

 

تمثیل‌های مصلوب به زیبایی

کلمات پیچیده در بی‌معنایی

انگشت‌های واژه مشت می‌شود بر دهان سکوت

سرخ می‌دود در سیاهی شب به شکل خون

دستِ‌ گنگ از نوشتن

به رختخواب می‌رود

کلمه نمی‌افتد بر کفن دستمال کاغذی

 

جنین یک شعر دیگر در جوی خیابان

صبح شنبه است

 

آبان ۱۳۹۳- الف ۷۰۷

Shazh

تن تن

فراتر از کلمه دوست داشتن رفتن

رسیدن به بوسیدن

تن را به سادگی در بر گرف تن

گرف تار شدن

خیره به صفحه سیاه موبایل خود را دیدن

امتداد خیال کردن، طولانی و بی حس

نتوان س تن

شارژری در دور دست و سیگاری دورتر

و تلویزیونی روشن

در خانه‌ی خالی

یخچالی‌ام که دلش روشن است کسی می‌آید

چاله‌ای ایستاده، سرد و بی روح

شکمی انباشته از سلامتی

 

نجواکنان که در آشپزخانه باشی دوست‌ات دارم

لمس تو بیدارم می‌کند.

 

این خانه برای خانه شدن کسی را می خواهد که تو باشد

مثل بوی غذا

گودی مبلی

 

شهریور ۹۳- الف ۷۰۰